1. تک تک ما باور داريم، بنا بر يک دستور دينی و مسئوليت اجتماعی و انسانی علاوه بر فعاليت های روزانه، می بايست بخشی از وقت و انرژی و منابع مالی خود را صرف فعاليت های اجتماعی بشر دوستانه و امور خير و حمايت از نيازمندان جامعه براي اداره شرافتمندانه زندگی خود نماييم.
  2. تک تک ما باور داريم که بايد فعاليت های خود را جهت افزايش تأثير، کارايی و برکت اقداماتمان به صورت سازمانی و در يک فعاليت جمعی (نه فردی) و در قالب يک بنياد نيکوکاری ارائه نماييم.
  3. بنياد باور دارد که بنيادی ترين بخش جامعه که در ارتقا و موفقيت آن جامعه موثر است، خانواده (جوانان و نوجوانان جامعه) است و آسيب پذير ترين خانواده‌ها آن‌هایی هستند که از نعمت حمايت پدر محروم هستند.
  4. بنياد باور دارد که بايد حمايت‌های خود را به صورت شرافتمندانه و به دور از تحقير يا ايجاد احساس تحقير و يا احساس انتظار خاص برای اهداف مؤسسين ارائه دهد.
  5. بنياد باور دارد که بايد خانواده‌ها را براي اينکه به خود متکی شوند، تحت حمايت قرار دهد و برای اينکه به خود متکی باشند، می بايست حمايت‌های اصلی خود را بر روی دانش و توانايی های لازم جهت اداره زندگي از طريق کمک به ارتقاء آموزش و تحصيل تا بالاترين سطوح و دسترسی به فرصت‌های شغلی برای جوان و خانواده او متمرکز کند. گرچه بايد برای تأمين ساير نيازهای ضروری خانواده تا رسيدن به آن مرحله تلاش کند.
  6. بنياد باور دارد  فعاليت هايش زماني ثمربخشی مطلوب خود را خواهد داشت که بتواند از همه منابع بالقوه موجود در جامعه در جهت اهداف خيرخواهانه خود بهره بگيرد و در اين مسير بر منابع مؤسسين يا بخش‌های محدودی از جامعه متکی نباشد.
  7. بنياد باور دارد که نبايد بابت حمايت‌هایی که جذب می کند، هيچ‌گونه تعهدی به حاميان جز برای اهداف بنياد بدهد. به عبارت ديگر، صرفاً تعهد دارد تا کمک‌های آنان را به بهترين وجه صرف اهداف خير فوق‌الذکر نمايد.
به بالا